Wimbledon

Niet alleen de tennissers, maar ook sommige toeschouwers waaronder mijn persoon, streven naar een zogenaamde “ Grand Slam “; Het winnen ( of in mijn geval het bijwonen ) van de vier grootste toernooien ter wereld; Australian Open, Roland Garros, Wimbledon en de U.S. Open. Voor mij werd dit, na Parijs en New York, het derde van de vier en was Londen het toneel van het 125 jarige grastoernooi.

Maandagochtend om 07.00 uur met de snelle boot van de StenaLine via Hoek van Holland naar Harwich en van daaruit nog een uurtje met een directe trein naar station Liverpoolstreet in hartje Londen. Het was een zonnige, warme, on-Engelse dag en ook de vooruitzichten voor de rest van de week waren ideaal tennisweer. Ik had voor het eerst via internet al een hotel geboekt in de wijk Paddington en dus via het ontzettend uitgebreide metronet van Londen naar station Paddington en om 13.00 uur engelse tijd was ik er al helemaal klaar voor.

Dinsdag voor het eerst richting Wimbledon. Ik had de afgelopen jaren veel van Wimbledon gehoord en gezien op de tv en één van de dingen die er altijd uitsprong was de beroemde ‘cue’ ( wachtrij ) voor nog beschikbare kaartjes. Wel, op zo’n 500 meter van de ingangen was die ‘cue’ dus al duidelijk waarneembaar. Ik ben er langs gelopen om te zien waar de kassa’s waren en vraag me niet hoe, maar door tussen twee hekjes door te lopen stond ik opeens vooraan de ‘cue’ en aangezien er nie-mand iets zei was ik gewoon snel binnen. Er was op dat moment geen keus meer voor welk Court en waren er alleen nog kaartjes voor de Ground Courts, maar aangezien Schalken en Sluiter en nog vele andere partijen in de eerste ronde op die banen gespeeld zouden gaan worden, was dat geen ramp en voor ik het wist zat ik, samen met vele Nederlanders, op baan 14 alwaar Sjeng Schalken zou gaan spelen.

Het werd een leuke partij tegen een onbekende Deen en na drie gewonnen sets ging ik wat rond kijken bij de andere banen. De absolute lieveling van het Engelse publiek is natuurlijk Tim Henman. Als hij speelt op het Centre Court of baan 1 dan zitten er ook nog eens duizenden mensen op een soort heuvelrug in het gras waar men uitkijkt op een groot tv-scherm om zo de wedstrijd te kunnen volgen. Het heuveltje wordt dan ook al ‘ Henman-hill’ genoemd. Af en toe maakt de BBC ook even een shot van deze mensen en zijn ze live op de tv en gaat er een groot gejuich op als zij zichzelf op het scherm zien.

Een ander leuk aspect van Wimbledon is het zogenaamde ‘ resales ticket buro. Mensen die tickets voor Centre Court of baan 1 hebben en om wat voor reden dan ook vroeger naar huis gaan kunnen hun kaartje bij de uitgang inleveren, deze gaan dan snel naar dit buro en kunnen toeschouwers die alleen een kaartje voor de buitenbanen hebben dit kaartje voor een symbolisch bedrag kopen om het restant van de partij(en) op Centre Court of baan 1 alsnog te kunnen zien. De inkomsten uit deze verkoop gaan naar een goed doel. Zo kon ik dus de wedstrijd van Roger Federer en een toegevoegde wedstrijd van Dementieva op het Centre Court zien. Kortom, een leuke eerste dag.

Woensdag nog steeds prachtig weer. Net als in Nederland heeft ook het openbaar vervoer in Londen een piek- en een daltarief. Een dagkaart voor de metro na 09.30 uur ’s morgens kostte ongeveer € 7,==. De cue voor kaartjes was nu extreem lang en na Paul Haarhuis nog even succes gewenst te hebben voor zijn dubbel heb ik snel een pub opgezocht want het was de dag van Brazilië – Turkije op het WK. Aangezien Engeland de ronde ervoor van Brazilië had verloren was het dragen van een Braziliaans shirt misschien ietwat gewaagd, maar ook Londen is multicultureel en was ik zelfs in die pub niet de enige Brazilië fan.

Donderdag was weer ‘Henman’-dag  en dus was de cue 3x zo lang als op andere dagen. Ik heb nu wel keurig achter aangesloten en was voor 12.00 uur binnen. Dit keer moest ik toch wel alsmede-feyenoorder naar de partij van Reamon Sluiter gaan kijken. In tegenstelling tot de rustige, Limburgse Schalken is Sluiter een echt Rotterdams straatschoffie die al na de tweede game ruzie had met de scheidsrechter over een voetfout. De rest van de partij speelde hij dan ook meer tegen zichzelf en de scheids dan tegen een relatief on-bekende Tsjech. Helaas voor hem einde Wimbledon en voor mij weer tijd voor een rondje langs de velden.

Aan het einde van de middag speelde Sjeng tegen Chang op baan 2, bijgenaamd de ‘Graveyard’ omdat daar altijd topspelers sneuvelen en er eigenlijk niemand graag speelt. Ik had echt een perfecte plaats op 2 rijen van het veld en links van me zaten Haarhuis, Borgstra ( de bondscoach ) en de vriendin van Sjeng en op de stoel voor me zat de vader van Chang die af en toe, vooral als het slecht ging, wat Chinese krachttermen richting zoonlief schreeuwde. Gelukkig mocht dit niet baten en wist Sjeng hem in vier sets naar huis te sturen.

Daar moet op gedronken worden en daar zijn op het Wimbledoncomplex volop mogelijkheden voor. Niet alleen het eten, maar ook de prijzen zijn er ook vrij gepeperd. Er zijn allerlei soorten restaurantjes en fast-food restaurants te vinden, maar natuurlijk mogen bij een bezoek aan Wimbledon de traditionele aardbeien met slagroom niet ontbreken als toetje na zo’n ‘heerlijk’ portie fish and chips. Gelukkig heb ik een sterke maag en heb ik er verder geen last van gehad, maar een culinair hoogtepunt was het zeker niet.

Vrijdag was het helaas alweer de dag van afscheid nemen van Londen. Aangezien ik de avondboot terug moest hebben had ik nog wel tijd om ook nog andere dingen in Londen te zien. En hoe kun je dat beter en gemakkelijker doen dan op de bovenste zitplaatsen van een dubbeldekker stadsbus. Ook hiervoor koop je gewoon weer een dagkaart voor de bus van € 3,= en kun je in- en uitstappen waar en wanneer je maar wilt.  Ik moet er niet aan denken om zelf in een stad als Londen met de auto te rijden. Ook als voetganger kijk je steeds verkeerd want de auto’s komen niet van links maar van rechts. Er zijn waarschijnlijk al veel toeristen in het ziekenhuis belandt want bij elk stoplicht staat met grote letters op het wegdek “Look Right” of “Look Left” geschilderd.

Nou, dat was dan een weekje Wimbledon in een notendop en na een wat vertraagde terugreis met de boot en dankzij een vriendelijke Boskoopsebomenvertegenwoordiger die me een lift naar Gouda heeft gegeven was mijn derde Grand Slam dus een feit. Blijft er nog maar één ding over; See you down under in Melbourne!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s