Jeruzalem

Nederland in de ban van de verkiezingen en het WK voetbal in Zuid Afrika; Hoog tijd dus om even een weekje dit land te ontvluchten. Eigenlijk geen idee waar naartoe tot ik een reportage op televisie zag over de eeuwige onvrede in Israël. Na wat speurwerk wist ik het: Jeruzalem, daar zou ik wel eens naar toe willen. Gelukkig had ik een grote marge voor de gewenste reisperiode en was het weekje dus snel geboekt via Isropa, de reisspecialist voor Israël.

Wat ik toen niet kon weten was dat er een dag voor mijn vertrek weer een ernstig incident zou voor vallen tijdens een onderschepping van een hulp konvooi richting Gaza door Israëlische militairen. Gespannen sfeer dus bij vertrek en dat was duidelijk merkbaar bij het vertrek op Schiphol; Strenge veiligheidsmaatregelen, scherpe controle van de bagage en overal gewapende agenten rond de incheck balies.

De vlucht met El Al was heel goed en na een kleine 5 uur was het vliegveld Ben Gurion in Tel Aviv bereikt. Jeruzalem heeft geen eigen vliegveld, dus een transfer van ongeveer een uur was onontkoombaar. Normaal verwacht je een hostess van Isropa die klaarstaat bij de ontvangsthal, maar niemand te zien dus. Na wat zoekwerk, zat daar gewoon een taxi chauffeur met een bordje “MR. H. Sijl “ op zijn schoot en bleek ik de enige reiziger van die dag van Isropa te zijn en richting Jeruzalem.

Het geboekte hotel, Hotel Legacy, was een perfect hotel, met alles er op en eraan en bleek ook op een hele goede locatie te liggen ten opzichte van de bezienswaardigheden van Jeruzalem.

Om 18.00 uur lokale tijd was ik op mijn kamer en kon het feest beginnen. Even nog een blokje om gelopen en een hapje gegeten bij wat later mijn favoriete shoarma tentje zou worden. De prijzen zijn vergelijkbaar met Nederland en had gelukkig op het vliegveld al wat geld gewisseld, want PIN automaten zijn alleen in de betere winkelstraat aanwezig.

Na een heerlijk ontbijt de volgende dagen trok ik er meestal rond 10.00 uur op uit. Volgens de kaart van Jeruzalem lag het hotel in de buurt van de “oude stad “ en dus ging het maar die kant op. Inderdaad, de weg waar het hotel aan lag voerde direct naar één van de toegangspoorten. Damascus Gate is één van de zes toegangspoorten die toegang geven tot de Oude Stad die helemaal omringd is door een hoge stadswal.

Eenmaal binnen de stadsmuur kom je in een wirwar van hele smalle en drukke straatjes waar iedereen van alles probeert te verkopen. Ook de Oude Stad is verdeelt in vier gebieden; de Joodse wijk, de Islamitische wijk, de Christelijke wijk en de Armeense wijk. Je merkt als leek niet echt waar je nu precies loopt en lijkt alles in goede harmonie met elkaar samen te leven. De bevoorrading van de diverse winkeltjes is een belevenis op zich, want door deze smalle straatjes met ook nog eens overal hoogteverschil rijden mannen en jongens met volgestouwde karren die ze door middel van een oude autoband afremmen op de hellinkjes. Door al dat rubber wat daardoor achterblijft op de stenen van de straatjes worden deze spekglad en zijn goede schoenzolen geen overbodige luxe.

Je kunt makkelijk een hele dag doorbrengen binnen deze Oude Stad en ook de toegang tot de Klaagmuur en de Tempelberg gaat via de ingang van de Westwall in het zuiden van de stadsmuur. Om veiligheidsredenen is er maar één toegang en moet je ook door detectie poortjes om gescand te kunnen worden op explosieven en wapens.

Het gebied bij de Klaagmuur mag niet blootshoofds betreden worden en daarom deelt het plaatselijke VVV gratis keppeltjes uit voor degenen die daar geen rekening mee hebben gehouden. De muur zit vol met briefjes gepropt die de mensen daar traditioneel in stoppen. Verder natuurlijk veel orthodoxe joden die dit als heilig gebied beschouwen.

De toegang tot de Tempelberg met daarop de El Aksa moskee is alleen voor toeristen op een beperkt aantal uren per dag toegankelijk en het binnen gaan van de moskee is helemaal niet toegestaan. Door de spleten in de muur aan de achterzijde van het binnengebied van de moskee heb je een mooi uitzicht op de Olijfberg. Als je de uitgang Lion’s Gate neemt van de oude stad steek je de straat over en loop je automatisch richting Olijfberg. Overal staan taxi ’s klaar om mensen naar de hele steile top te brengen en ook stoppen hier alle bussen van excursies. Ik heb de klim gewoon te voet gedaan en ondanks de temperatuur ( +30 ) was dit goed te doen. Er zijn een aantal punten op de klim waar je even kunt bijkomen in een kerkje of vlak stuk met uitzicht op de graven. Het geheel is erg indrukwekkend heel apart om te zien.

Op een van de volgende dagen wilde ik ook een kijkje gaan nemen bij de Knesset, het Israëlische parlement. Ook nu weer een flinke wandeling waarbij je door de iets betere buurten van Jeruzalem loopt en het parlementsgebouw op een heuveltop al bijna kan zien staan. Het ligt in een groot park in het westelijk deel van de stad. In tegenstelling tot ons Binnenhof waar de ministers per fiets naar hun werk gaan, was dit een onneembare veste. Verschillende politie posten bewaakte de omgeving nauwlettend en vanachter een waarschijnlijk kogelvrije glazen wand en twee rijen hekken met prikkeldraad kon je het gebouw bekijken. Er was één dag per week de mogelijkheid voor een georganiseerde rondleiding voor toeristen, maar verder was er weinig eer te behalen. Het park er omheen was ook zeker de moeite waard en de daarin gelegen “ The Whol Rose Garden of Jerusalem” met allerlei verschillende soorten rozen ook zeker het bekijken waard. In het park ook nog even geconfronteerd met het Israel anno 2010: Een schoolklas die daar hun gymnastiek les voor die keer buiten in het park hielden waren daar aan het sporten onder toeziend oog van drie of vier ouderen voorzien van een geweer en hielden de omgeving nauwlettend in het oog.

Ook al ben ik niet gelovig is een bezoek aan Bethlehem toch ook wel een must als je in Jeruzalem bent. Het geboorteplaatsje van Jezus ligt ongeveer 10 kilometer buiten de bebouwde kom van Jeruzalem en is makkelijk te bereiken met bus 21 vanaf de Damascus Gate Busstation. Niet wetende dat deze bus eigenlijk alleen voor Palestijnen is en niet voor de Israëlieten werd mij later in de week duidelijk gemaakt door iemand die ik sprak. Net voor Bethlehem kom je door een heuse grenspost, maar de bus 21 mag dus zo doorrijden. Aangezien ik niet wist waar ik ongeveer moest zijn, ben ik maar uitgestapt waar iedereen de bus verliet en daar werd ik dan ook onmiddellijk opgevangen door mensen die je per taxi langs alle heilige plekjes wilden vervoeren. Eigenlijk heb je geen keus, want je weet zelf heg noch steg, dus ook ik heb dit na veel onderhandelen dan maar gedaan. De jongeman heeft mij al rijdende heel veel over de problematiek tussen Israel en Palestina uitgelegd, zijn kant van het verhaal natuurlijk, maar vrolijk kun je daar niet van worden. De Geboortekerk in het midden van Bethlehem was natuurlijk overspoeld door toeristen en door een smalle ingang kon iedereen naar binnen. Onder de kerk bevind zich de echte geboorteplek waar ooit de kribbe moet hebben gestaan.

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s